وطن
ای وطن با تو بسته ام عهدی
جانم از آن توست ، تن تا هست
شعر و شور و سرودم این جا بود
تخت و تابوت و گورم این جا بود هست
نام «ایران» بود شناسه ی من
این چنینم جهان شناسا هست
زنده و مرده ام بدین خاک است
غیر از اینم کجا پذیرا هست
استخوان پدر نهان این جاست
تن مادر به گور تنها هست
شب اگر وهمناک و تاریک است
روشنی های صبح فردا هست
عشق و زردشت
چون تپه اي در غروب به تاريكي مي گرايم
آخرين انديشه ها آخرين روشنايي ها ، چون رؤيايي سبك
چون نگاهي رنگين از من بر مي خيزد و من
در اندوهي بي گريه ، در تيرگي بي اندوه خود يافتگي پروحشت
ريشه هاي سياه خشم را چنگ مي زنم
من صخره ي پر جنبش ساحل هاي مهتابي بودم و پناهگاه
صدف هاي بي مرواريد
اما امشب مهتاب آسماني ديگر گردن بند ستارگان را گسسته
و كودكان سپيد پايش را در جنگل بي جادوي ديگر به بازي رها كرده
من صخره ي تاريك ساحل عربده جويي هستم
در سكون ناشكفتگي خويش مرواريدهاي بنفش اعماق بي آفتاب
را بر كف دست زمخت نا اميدي مي غلتانم ، تا در اين ستايش
رنگين و دروغين چشم خدايان مغرور را چون لئيمان به خنده اي
منفور به بازي گيرم
من به تاريكي مي گرايم تا در سراشيب جاده هاي باريك و بي عابر
جنگل سيراب رؤياها در ته جلگه ها و دره هاي نامكشوف بر آغاز
رهايي بي حصار و ديوار به پشت سر نگرم و نفرينم را در خنده اي ديوانه وار
بر چهره هاي مبهوت مسخره كنندگانم
چون صاعقه اي بي هنگام بشورانم و راه خود را از دامنه هاي
تاريك بر بيشه زار زرين پر مهتاب آغاز نمايم
اي روشنگر مغاره نشين شرق
با مشعل درخشانت كه از فتيله ي اولين برخوردها ، سايه ها را بر
سينه ي سطبر كمرها بيدار كرد بر اين سرگردان دره هاي تاريك
جلوه گر شو ! تا همسفران كور و نوميد از كنار كوه هاي
درختان با فريادي نامفهوم و كودكانه بخندند و چهره هاي
بي گناهشان در رقص كنجكاو مشعل بي آرامت با لبخندي شگفت
هويدا شود و پيشاني بي انديشه و مهتابيشان چشمان مضطرب
تو را اندوهگين كند
و الهام هدايت چون لرزشي تابناك از عمق وجودت چهره ي نيرومندت را روشن سازد
من صخره ي بي جمبش ساحل تاريكم
دريغا اگر دست رؤيايي مشعل پر دود مهتاب را از پناه
كوهساران در تيرگي فرو رفته بر من مي گرفت تا بيماروار سر به
لبخندي بلند كنم و همه ي بادبان هاي دلشاد را چون گماني گذران
ازپيشاني خويش بگذرانم
من در خويش مي گريم .... در خويش مي غرم
و با سوگ چشم هاي مبهوت صدف ها صدفهاي چشم ها
كه مرواريد پر بهاي انسان خود را گم كرده اند
و با سوگ درماندگي خويش به همه ي نعره ها پشت كرده ام
به همه ي ضربه هاي بيدار كننده سر خم نموده ام
من صخره ي تاريكم اي زردشت سرزمين هاي نامكشوف من
چه مي شد اگ در جامه ي ارغواني متلاطم از فراز پرستشگاه
خدايان باطل ، چون مشعلي كاونده ، نفس زنان بر من فرود مي آمدي
تا همه ي دامنه هاي بي عابر را به سوي دشت هاي روشن برانگيزم
و غم ايجاد تازه را بر لامسه ي مبهوت زندگي بلغزانم
و سرزمين هاي تازه را جون احساس هاي تازه از پشت
افق ها باورد حركت اين دانش شگفت بي تفسير احضار كنم
و كويرها را تا مرز سبز دريا ها فرمان رويش دهم
كاش فرود مي آمدي
تا اين صخره ي تاريك بشكند و خنده هاي محبوس من ، چون
كبواران زرين صبحدم پرواز كنان بر شانه هاي تو بنشينند
كاش...
+ نوشته شده در سه شنبه
1385/02/19ساعت 2:40 توسط نازی
|
Fravahr
نگاره فروهر, از چند قسمت تشكيل شده, كه هر قسمت فلسفه خاص خود را دارد.
1- صورت فروهر به انسان شبيه است و اين خود نشان دهنده رابطه ي بين فروهر و انسان مي باشد
2- دو بال در دو طرف فروهر وجود دارد كه هر كدام از اين بالها سه رديف پر دارند. اين سه رديف پر نشان دهنده , انديشه نيك, گفتار نيك و كردار نيك هستند. يعني با تجهيز شدن به اين سه مي توان بمانند بالهاي يك پرنده به سوي خوبي, پيشرفت و آينده يي بهتر پرواز كرد
3-در قسمت پايين فروهر, دم پرگونه يي وجود دارد كه خود سه رديف پر دارد. اين سه رديف پر نشان دهنده انديشه بد, گفتار بد و كردار بد هستند كه سبب سقوط انسانند و به همين علت هم در قسمت پايين فروهر قرار گرفته اند.
4-دو طناب كه در انتها, فر خورده اند و در دو طرف فروهر قرار دارند سپنته مينو (جلو), و انگره مينو( پشت), را نشان مي دهد. كه اين دو خود نشان مي دهند كه انسان بايدخوبي را در پيش بگيرد و به جلو برود و به بديها پشت كند.
5- دايره يي كه در وسط تنه فروهر هست نشان از اين دارد كه روان انسان جاويد است, نه آغازي داشته و نه پاياني دارد.
6- يك دست فروهر, بالا را نشان مي دهد و اين نشان از اين دارد كه در اين جهان تنها يك راه است و آن راستي ست كه بايد آن را در پيش گرفت.
7- دست ديگر, حلقه يي را نگه داشته است كه اين حلقه ي " پيمان " است كه نشاني ست از صداقت و وفاداري, كه اساس فلسفه زرتشت مي باشد.
واژگان
فروهر, fravahr, در زبان پهلوي و فرورتي, fravartiدر زبان پارسي باستاني و فروشي, fravashiبه زبان اوستايي, از ريشه fra به معني پيش, قبل و var به معني درست شدن, راست شدن, قائم شدن و روييدن است . فروهر, عالي ترين جز مينويي و ناميرا, در بدن انسان است كه پيش از تولد انسان بوده و بعد از مرگ از بدن خارج شده به آسمان عروج مي كند.
سپنته مينيو ,Spenta Mainyu, بمعني خرد افزاينده كه از دو كلمه Spenta از ريشه اوستايي/سانسكريت
Spi,Shvi بمعني افزايش دادن (ترجمه پهلوي Afzunik) و كلمه Mainyu از ريشه اوستايي Man به معني
فكر كردن, انديشيدن و پيشوند سبب ساز yu , تشكيل شده است.
انگره مينيو, Angra Mainyu, بمعني كاهنده خرد يا ويران كننده خرد, كه از دو كلمه Angra اوستايي, بمعني كاهنده و Mainyu, تشكيل شده است...
+ نوشته شده در سه شنبه
1385/02/12ساعت 4:0 توسط نازی
|
جشن اردیبهشتگان خجسته باد
جشن اردی بهشتگان در اردی بهشت روز از اردی بهشت ماه است که نام روز و ماه با هم برابر افتاده است .
مطابق گاهنمای قديم که هر ماه سی روز بوده اين جشن در سوم اردی بهشت می باشد ولی مطابق تقويم کنونی که شش ماه اول سال را ۳۱ روز حساب کرده و يک روز به فروردين ماه افزوده اند جشن ارديبهشتگان در دوم ارديبهشت واقع می شود . در اين جشن شهرياران بار عام می دادند و موبد موبدان آيينی را که مرسوم بوده در حضور پادشاه برگزار می کرد و همه را اندرز می گفت.سران هر گروه به پادشاه معرفی می شدند و هنرمندان مورد مرحمت واقع می گرديدند و بدريافت پاداش افتخار حاصل می کردند .اين روز به فرشته مقدس ارديبهشت تعلق دارد که مظهر پاکی و راستی و درستی و نماينده آيين ايزدی و نگهبانی آتشها با اوست .معمولا بايد در اين روز ارديبهشت يشت خوانده شود و به آتش توجه گردد .و به خاطر مقام و مرتبه ارديبهشت امشاسپند اين جشن به نام اوست و نظر به همان صفات و کمالات است که ايرانيان قديم اين روز را جشن می گرفتند و خود را برای قبول صفات اين فرشته مقدس آماده می ساختند .جشن ارديبهشت گان همان عيد گل است که در ميان ساير ملتها با تجليل فراوان بر پا می شود .
ابوريحان در باره اين جشن می نويسد: ((ارديبهشت ماه؛روز سوم آن اردی بهشت است و آن عيدی است که ارديبهشتگان نام دارد برای اينکه هر دو نام با هم متفق شده.اردی بهشت به معنی بهترين راستی است ؛بعضی گفته اند بمعنای منتهای خير و خوبی است . ارديبهشت فرشته آتش و نور است و اين دو با او مناسبت دارد و خداوند او را به اين کار موکل کرده و نيز ماموريت داده است علل و امراض را بياری ادويه و اغذيه زائل کندو صدق را از کذب و حق را از باطل تميز دهد .))اينکه ابوريحان فرشته ارديبهشت را تميز دهنده راست و دروغ و حق و باطل تشخيص داده برای اينست که اين فرشته همانطور که گفته شد نماينده راستی و درستی است .
بنابراين هر کس از او پيروی نمايد معلوم می شود در راه راست و حق است و هر کس از او دوری کند و از صفات او بی بهره باشد مسلم است که در راه باطل دروغ است.
******
کتیبه ای زیر خاکستر
در بامداد رجعت تاتار
ديوارهاي پست نشابور
تسليم نيزه هاي بلند است
در هر كرانه اي
فواره هاي خون
ديگر در اين ديار
گويا
خيل قلندران جوان را
غير از شرابخانه پناهي نيست
اي تاك هاي مستي خيام
بر دار بست كهنه ي پاييز
من با زبان مرده ي نسلي
كه هر كتيبه اش
زير هزار خروار خاكستر دروغ
مدفون شده ست
با كه بگويم
طفلان ما به لهجه ي تاتاري
تاريخ پر شكوه نياكان را
مي آموزند ؟
اهل كدام ساحل خشكي
اي قاصد محبت باران
+ نوشته شده در دوشنبه
1385/02/04ساعت 0:54 توسط نازی
|
