دوستان عزیز من  تا یه مدت نیستم در پناه حق باشید........

 خيال آمدنت ديشبم به سر مي زد
 نيامدي كه ببيني دلم چه پر مي زد
 به خواب رفتم و نيلوفري بر آب شكفت
 خيال روي تو نقشي به چشم تر مي زد
 شراب لعل تو مي ديدم و دلم مي خواست
 هزار وسوسه ام چنگ در جگر مي زد
 زهي اميد كه كامي از آن دهان مي جست
زهي خيال كه دستي در آن كمر مي زد
دريچه اي به تماشاي باغ وا مي شد
دلم چو مرغ گرفتار بال و پر مي زد
تمام شب به خيال تو رفت و ، مي ديدم
 كه پشت پرده ي اشكم سپيده سر مي زد

غروب

 درختي پير
 شكسته خشك تنها گم
 نشسته در سكوت وهمناك دشت
 نگاهش دور
 فسرده در غروب مرده دلگير
و هنگامي كه بر مي گشت
 كلاغي خسته سوي آشيان خويش
 غم آور بر سر آن شاخه هاي خشك
 فروغ واپسين خنده خورشيد
 شد خاموش

سواد وحشت و كشتارگاه و سايه تيغ
 و بيم رستن فواره هاي خون
نگاه را بردار
 سوي دريچه بگردان
 ولي چرا ؟
 چراي ، بره نوباوه را نظاره كنيم
به واهمه هاي علف
چرا ؟
 عزيزمن آرام
 به پشت سكه نگاهي كن
 به پاسخ عطش ساطور
 جواب بايد داد
در اين سترگ بيابان
 عجيب گيتي هموار است
 كوچك و خوشبخت
 ميان ديدن و بودن هزار فرسنگ است

در سايه ي مرطوب چركين سياه من
در اين شب بي مرز
 مردي ست زنداني
 نوري ست سرگردان
در مرگ من آن سايه در خود رنگ مي بازد
 هر سايه موجودي ست
 كز نور در خود نطفه مي سازد
آنگاه مي ميرد
 من ديده ام
 مردي كه روزي سايه اش درپيش پايش مرد
 نور پليدي سايه اش را خورد
 در روح من تصوير كم رنگي
 پيدا و پنهان مي شود هر دم چون سايه اي بيمار
 در آب هاي تار
تصوير مي خواند
 من مردگان را دوست مي دارم
 آنها نمي ميرند هرگز ، چون
 از همدگر بيگانه مي باشند
 سرگشتگان
بي سايه مي باشند
 در اين شب بي مرز
در اين شب لبريز از اندوه
 باران نرمي شيشه را مي شويد ، آرام
تك سايه اي حيران و سرگردان
 پاشيده بر ديوار
ديوار مي ريزد فرو آوار
آوار
 احساس من ، احساس بيمار

ايمان بيداد
 به عهدي داد
 روح فريب ام ، بي تو ... بي تو
 قانون گردابم ، سرابم ، نقش آبم
بي تو ... بي تو
 بي ايمني ، شوريدگي ، در قعر خوابم
اي بي تو من بي خويش ، بي خويشتن ، بي كيش
خاري هدف گم كرده در دهليز بادم
بي تو ... بي تو
طيف غباري خفته بر درياي شن زار
خون شب ام
 هذيان تب آلود دردم ، بي تو
 بي تو
رمز سكوت ام
 راز بهت ام
 رنگ يادم
 بي تو ... بي تو
ي تو ، بي تو
 از زندگي بيزار
 تا مرگ راهي نيست ، بي تو
 اي بي من و در من
 بي من تو هم آني و ايني
اي بي تو من گرداب و يراني
 قانون بي رحم پريشاني
 چنيني ؟
بدرود ، بدرود
 اين اشك و هق هق گريه مردي پشيمان نيست
مردان نسل ما
 با گريه مي خندند ، بي تو
 اي بي تو من ، بي من
آيا تو هم اينگونه مي خندي ؟
 با گريه خنديدن نه آسان است
بي تو

                                                                             نصرت رحمانی

 ز سرگذشت چمن دل به درد مي آيد
 ببند پنجره را باد سرد مي آيد
 دريغ باغ گل سرخ من كه در غم او
 همه زمين و زمان زار و زرد مي آيد
 نمي رود ز دل من صفاي صورت عشق
 و گر بر آينه باران گرد مي آيد
 به شاهراه طلب نيست بيم گمراهي
كه راه با قدم رهنورد مي آيد
تو مرد باش و مينديش از گراني درد
هميشه درد به سروقت مرد مي آيد
دگر به سوز دل عاشقان كه خواهد خواند
 دلم ز ناله ي بلبل به درد مي آيد 

دوستان عزیز سلام  .من چند روز ی کسالت داشتم و حالا برای چند روزی می خوام برم مسافرت  اگه تونستم موضوعات جدید می نویسم اگه هم نشد به بزرگواری خودتون ببخشید از همین جا با همتون خدا حافظی می کنم اگه عمری بود و برگشتم باز خوش حال میشم در کنار شما دوستان خوبم باشم ....تا ۲ هفته دیگه خدا یار و نگهدارتون باشه .....

گل مي رود از بستان بلبل ز چه خاموشي
وقت است كه دل زين غم بخراشي و بخروشي
 اي مرغ بنال اي مرغ آمد گه ناليدن
 گل مي سپرد ما را ديگر به فراموشي
آه اي دل ناخرسند در حسرت يك لبخند
 خون جگرم تا چند مي نوشي و مي نوشي
مي سوزم و مي خندم ، خشنودم و خرسندم
تا سوختم چون شمع مي خواهي و مي كوشي
تو آبي و من آتش وصل تو نمي خواهم
 اين سوختنم خوش تر از سردي و خاموشي

مرا بگذار
 به خويشتن بگذار
من و تلاطم دريا
 تو و صلابت سنگ
 من و شكوه تو
اي پرشكوه خشم آهنگ
من و سكوت و صبور ي؟
من و تحمل دوري ؟
مگر چه بود محبت
 كه سنگ سنگش را به سر زدم با شوق ؟
من از هجوم هجاهاي عشق مي ترسم
اميد بي ثمري خانه در دلم كرده ست
به دشت و باغ و بيابان
به برگ بر گ درختان
 و روح سبز گياهان
 گر از كمند تو دل رست
 دوباره آورم ايمان
 كه عشق بيهوده ست
 مرا به خود بگذار
 مرابه خاك سپار
 كسي ؟
نه هيچ كسي را دگر نمي خواهم
خوشا صفاي صبوحي
 صداي نوشانوش
 ز جمله مي خواران
 خوشا شرار شراب و ترنم باران
گلي براي كبوتر
گلي براي بهاران
گلي براي كسي كه مرا به خود مي خواند ز پشت نيزاران

باز واشد ز چشمه نوشي
 همچو باران زلال ناز و نگاه
 باز در جام جان من سرداد
همچو مهتاب باده اي دلخواه
بازم از دست مي برد نگهي
 نگهي چون شراب مستي بخش
 چه نگاهي كه همچو بوي گلاب
مي شود در مشام جانم پخش
آه مي نوشمت چو شيره گل
چيستي ؟ اي نگاه نازآلود
 تو گلابي گلاب شهد آگين
تو شرابي شراب گل پالود
چه شرابي كز آن پياله چشم
همچو لغزاب ساغر لبريز
 مي چكد خوش به كام تشنه من
 آتش افروز و آرزو انگيز
آه پيمانه اي دگر كه هنوز
 مي گدازد ز تشنگي جگرم
چه شرابي تو ؟ وه چه شورانگيز
 سركشيدم تو را و تشنه ترم

نه لب گشايدم از گل ، نه لب كشد به نبيد
 چه بي نشاط بهاري كه بي رخ تو رسيد
 نشان داغ دل ماست لاله اي كه شكفت
 به سوگواري زلف تو اين بنفشه دميد
 بيا كه خاك رهت لاله زار خواهد شد
 ز بس كه خون دل از چشم انتظار چكيد
به ياد زلف نگونسار شاهدان چمن
 ببين در آينه ي جويبار گريه ي بيد
به دور ما كه همه خون دل به ساغر هاست
 ز چشم ساقي غمگين كه بوسه خواهد چيد ؟
 چه جاي من ؟ كه درين روزگار بي فرياد
 ز دست جور تو ناهيد بر فلك ناليد
 ازين چراغ توام چشم روشنايي نيست
كه كس ز آتش بيداد غير دود نديد
 گذشت عمر و به دل عشوه مي خريم هنوز
 كه هست در پي شام سياه صبح سپيد
كراست سايه درين فتنه ها اميد امان ؟
 شد آن زمان كه دلي بود در امان اميد
 صفاي آينه ي خواجه بين كزين دم سرد
 نشد مكدر و بر آه عاشقان بخشيد

چشم گريان تو نازم ، حال ديگرگون ببين
گريه ي ليلي كنار بستر مجنون ببين
 بر نتابيد اين دل نازك غم هجران دوست
 يارب اين صبر كم و آن محنت افزون ببين
 مانده ام با آب چشم و آتش دل ، ساقيا
چاره ي كار مرا در آب آتشگون ببين
 رشكت آمد ناز و نوش گل در آغوش بهار
اي گشوده دست يغماي خزان ، اكنون ببين
سايه ! ديگر كار چشم و دل گذشت از اشك و آه
 تيغ هجران است اينجا ، موج موج خون ببين

دلي كه در دو جهان جز تو هيچ يارش نيست
 گرش تو يار نباشي جهان به كارش نيست
 چنان ز لذت دريا پر است كشتي ما
 كه بيم ورطه و انديشه ي كنارش نيست
 كسي به سان صدف واكند دهان نياز
 كه نازنين گوهري چون تو در كنارش نيست
خيال دوست گل افشان اشك من ديده ست
 هزار شكر كه اين ديده شرمسارش نيست
 نه من ز حلقه ي ديوانگان عشقم و بس
 كدام سلسله ديدي كه بي قرارش نيست
 سوار من كه ازل تا ابد گذرگه اوست
 سري نماند كه بر خاك رهگذارش نيست
ز تشنه كامي خود آب مي خورد دل من
كوير سوخته جان منت بهارش نيست
 عروس طبع من اي سايه هر چه دل ببرد
 هنوز دليري شعر شهريارش نيست

ياري كن اي نفس كه درين گوشه ي قفس
بانگي بر آورم ز دل خسته ي يك نفس
 تنگ غروب و هول بيابان و راه دور
نه پرتو ستاره و نه ناله ي جرس
 خونابه گشت ديده ي كارون و زنده رود
 اي پيك آشنا برس از ساحل ارس
صبر پيمبرانه ام آخر تمام شد
 اي آيت اميد به فرياد من برس
 از بيم محتسب مشكن ساغر اي حريف
 مي خواره را دريغ بود خدمت عسس
جز مرگ ديگرم چه كس آيد به پيشباز
رفتيم و همچنان نگران تو باز پس
 ما را هواي چشمه ي خورشيد در سر است
 سهل است سايه گر برود سر در اين هوس 

 با اين غروب از غم سبز چمن بگو
 اندوه سبزه هاي پريشان به من بگو
 انديشه هاي سوخته ي ارغوان بين
 رمز خيال سوختگان بي سخن بگو
 آن شد كه سر به شانه ي شمشاد مي گذاشت
 آغوش خاك و بي كسي نسترن بگو
شوق جوانه رفت ز ياد درخت پير
اي باد نوبهار ز عهد كهن بگو
 آن آب رفته باز نيايد به جوي خشك
 با چشم تر ز تشنگي ياسمن بگو
 از ساقيان بزم طربخانه ي صبوح
 با خامشان غمزده ي انجمن بگو
 زان مژده گو كه صد گل سوري به سينه داشت
 وين موج خون كه مي زندش در دهن بگو
 سرو شكسته نقش دل ما بر آب زد
 اين ماجرا به آينه ي دل شكن بگو
آن سرخ و سبز سايه بنفش و كبود شد
 سرو سياه من ز غروب چمن بگو

گشاد كار آن دلبند اگر با جان من بودي
همانا دادن جان كار بس آسان من بودي
جدايي كار دشمن بود ورنه اي برادر جان
 من از جان ياورت بودم تو پشتيبان من بودي
 وفا تا پاي جان اين است پيماني كه ما بستيم
 در آن عهد وفاداري تو هم پيمان من بودي
 چو فرزندت مر خواند شهيد راه آزادي
 چه خواهي گفتنش فردا ؟ كه زندانبان من بودي ؟
 تو زندانبان من بودي و من زنداني ات ، اما
 اگر نيكو بينديشي تو هم زندان من بودي
عجب كز چانه ي گرمت سخن ناپخته مي آيد
 نبودي خام اگر با آتش سوزان من بودي
 در اين زندان من از خون دل خود آب مي خوردم
 تو هم چون سايه بر اين خوان غم مهمان من بودي

ياري كن اي نفس كه درين گوشه ي قفس
بانگي بر آورم ز دل خسته ي يك نفس
 تنگ غروب و هول بيابان و راه دور
نه پرتو ستاره و نه ناله ي جرس
 خونابه گشت ديده ي كارون و زنده رود
 اي پيك آشنا برس از ساحل ارس
صبر پيمبرانه ام آخر تمام شد
 اي آيت اميد به فرياد من برس
 از بيم محتسب مشكن ساغر اي حريف
 مي خواره را دريغ بود خدمت عسس
جز مرگ ديگرم چه كس آيد به پيشباز
رفتيم و همچنان نگران تو باز پس
 ما را هواي چشمه ي خورشيد در سر است
 سهل است سايه گر برود سر در اين هوس

نه نه نه
 اين هزار مرتبه گفتم نه
 ديگر توان نمانده توانايي
در بند بند من
 از تاب رفته است
 شب با تمام وحشت خود خواب رفته است
و در تمام اين شب تاريك
تاريك چون تفاهم من با تو
انسان افسانه مكرر اندوه و رنج را
 تكرار مي كند
 گفتي
 اميدهاست
 در نا اميد بودن من
 اما
 اين ابر تيره را نم باران نبود و نيست
 اين ابر تيره را سر باريدن
انسان به جاي آب
 هرم سراب سوخته مي نوشد
گلهاي نو شكفته
 اين لاله هاي سرخ
گل نيست
 خون رسته ز خاك است
 باور كن اعتماد
 از قلبهاي كال
 بار رحيل بسته
 و مهرباني ما را
 خشم و تنفر افزون
 از ياد برده است
 باورنمي كني ؟
كه حس پاك عاطفه در سينه مرده است

آواز ماه

مي گذرد آن بت ناز آفرين
 در دل عشاق نياز آفرين
 زير بغل تنگ فشرده كتاب
 عمر مرا جلوه دهد در شتاب
زلف رها كرده به رخ ناز را
 سايه زده نرگس غماز را
 خرمن مو ريخته بر شانه ها
 كرده پريشان دل ديوانه ها
 فربه و پرورده تن ، اما چنان
 كه ش به تناسب نرسيده زيان
 بر تنش آن نرم كتان سفيد
 جامه ي مهتاب بر اندام بيد
پيرهنش تنگ فشرده به تن
 لطف تنش برده دل از پيرهن
تافته ي بر چهره ي وي آفتاب
 گونه ي مس يافته آن سيم ناب
سينه ي چون آينه تابان او
تافته از چاك گريبان او
 نرم برون آمده از آستين
بازو يا مرمر و عاج است اين
گردن سيمينش چون شير پاك
زير گلو آينه ي تابناك
لعلش چون شهد و شكر دلپذير
چشمش آهو روش و شير گير
 ساقش افسون گر و آشوب ساز
بر سر آن دامان در رقص و ناز
گونه اش از تاب گل انداخته
رخ چو دل سوختگان ساخته
 طرفه غزالي ست همه لطف و ناز
 از غزل سايه بود بي نياز
شعر مرا از رخ او آبروست
شعر مجسم قد و بالاي اوست
 دختر دانش طلب مكتبي
 وين همه رعنايي و شيرين لبي
شب شده و شيفته اي بي قرار
 رفته پي دل به سر كوي يار
 سايه صفت در بن ديوار او
 مانده در انديشه ي ديدار او
و آن با عاشق كش عابد فريب
 فارغ ازين منتظر ناشكيب
 آمده بنشسته لب پنجره
 فتنه به پا كرده ازين منظره
 در رخ مه يافته دل خواه را
 سر داده نغمه ي اي ماه را
 زهره بدان نغمه شده پاي كوب
 آمده در رقص دل سنگ و چوب
باد پريشان دل و سودا زده
 چنگ در آن زلف دل آرا زده
 بويي دزديده از آن گيسوان
 تا بر گل ها ببرد ارمغان
 ماه بر او خيره و دلباخته
پيش جمالش سپر انداخته
واله ي آن دلبر ترسا شده
 عشق در او طاقت فرسا شده
 طرفه پلي ساخته از خشت سيم
 تا برد اين نغمه به گوشش نسيم
 ماه بر او خيره شد او به ماه
 آه چه غوغاست درين دو نگاه
 چشمش بيماروش و نيم خواب
 سايه ي مژگان زده بر آفتاب
لب به هم آورده و خامش شده
نغمه و آواز فراموش شده
خوش به هم آميخته ناز و نياز
 رفته در انديشه ي دور و دراز
 رنگ ز روي مه گردون پريد
 گشت پريشان و هراسان دويد
 ديد كه از اشك رخش تر شده
 لاله ي رويش ورق زرد شده
 حوله فرستاده به دست صبا
گفت رخش پاك كن اي مرحبا
 يار من و جان جهان است اين
 چشم و چراغ و دل جان است اين
 خيز و ز نازك بدنش ناز كش
تا نخورد غصه دل نازكش
آه ازين ماه بداريد دست
 دختر عاشق كش عاشق شدست

قصه ي آفاق

دست كوتاه من و دامن آن سرو بلند
سايه ي سوخته دل اين طمع خام مبند
 دولت وصل تو اي ماه نصيب كه شود
 تا از آن چشم خورد باده و زان لب گل قند
خوش تر از نقش توام نيست در آيينه ي چشم
 چشم بد دور ، زهي نقش و زهي نقش پسند
خلوت خاطر ما را به شكايت مشكن
 كه من از وي شدم اي دل به خيالي خرسند
 من ديوانه كه صد سلسله بگسيخته ام
 تا سر زلف تو باشد نكشم سر ز كمند
 قصه ي عشق من آوازه به افلاك رساند
 همچو حسن تو كه صد فتنه در آفاق افكند
 سايه از ناز و طرب سر به فلك خواهم سود
 اگر افتد به سرم سايه ي آن سرو بلند

گريز

از هم گريختيم
 و آن نازنين پياله دلخواه را دريغ
 بر خاك ريختيم
 جان من و تو تشنه پيوند مهر بود
دردا كه جان تشنه خود را گداختيم
بس دردناك بود جدايي ميان ما
 از هم جدا شديم و بدين درد ساختيم
 ديدار ما كه آن همه شوق و اميد داشت
 اينك نگاه كن كه سراسر ملال گشت
 و آن عشق نازنين كه ميان من و تو بود
دردا كه چون جواني ما پايمال گشت
 با آن همه نياز كه من داشتم به تو
پرهيز عاشقانه منناگزير بود
 من بارها به سوي تو بازآمدم ولي
 هر بار دير بود
 اينك من و تو ايم دو تنهاي بي نصيب
 هر يك جدا گرفته ره سرنوشت خويش
سرگذشته در كشاكش طوفان روزگار
 گم كرده همچو آدم و حوا بهشت خويش

مرگ دوباره

در هفت آسمان جو نداري ستاره اي
 اي دل كجا روي كه بود راه چاره اي
 حالي نماند تا بزني فالي اي رفيق
 خيي كجاست تا بكني استخاره اي
هر پاره ي دلم لب زخمي ست خون فشان
 جز خون چه مي رود ز دل پاره پاره اي
از موج خيز حادثه ها مأمني نماند
 كشتي كجا برم به اميد كناره اي
 ديدار دلفروز تو عمر دوباره بود
 اينك شب جدايي و مرگ دوباره اي
از چين ابروي تو دلم شور مي زند
 كاين تيغ كج به خون كه دارد اشاره اي
 گر نيست تاب سوختنت گرد ما مگرد
 كآتش زند به خرمن هستي شراره اي
 در بحر ما هر آينه جز بيم غرق نيست
آن به كزين ميانه بگيري كناره اي
اي ابر غم ببار و دل از گريه باز كن
 ماييم و سرگذشت شب بي ستاره اي 

خنده ي غم آلود 

 چون باد مي روي و به خاكم فكنده اي
 آري برو كه خانه ز بنياد كنده اي
 حس و هنز به هيچ ، ز عشق بهشتي ام
 شرمي نيامدت كه ز چشمم فكنده ا ي؟
اشكم دود به دامن و چون شمع صبحدم
 مرگم به لب نهاده غم آلود خنده اي
بخت از منت گرفت و دلم آن چنان گريست
 كز دست كودكي بربايي پرنده اي
بگذشتي و ز خرمن دل شعله سركشيد
 آنگه شناختم كه تو برق جهنده اي
 بي او چه بر تو مي گذرد سايه اي شگفت
جانت ز دست رفت و تو بي چاره زنده اي

بي نشان

 زين گونه ام كه در غم غربت شكيب نيست
 گر سر كنم شكايت هجران غريب نيست
 جانم بگير و صحبت جانانه ام ببخش
 كز جان شكيب هست و ز جانان شكيب نيست
 گم گشته ديار محبت كجا رود
 نام حبيب هست و نشان حبيب نيست
عاشق منم كه يار به حالم نظر نكرد
 اي خواجه درد هست و ليكن طبيب نيست
 در كار عشق او كه جهانيش مدعي ست
 اين شكر چون كنيم كه ما را رقيب نيست
جانا نصاب حسن تو حد كمال يافت
 وين بخت بين كه از تو هنوزم نصيب نيست
گلبانگ سايه گوش كن اي سرو خوش خرام
كاين سوز دل به ناله ي هر عندليب نيست

همه شب نالم چون ني

که غمي دارم،که غمي دارم

دل و جان بردي امّا

نشدي يارم ،يارم

با ما بودي،بي ما رفتي

چون بوي گل به کجا رفتي

تنها ماندم،تنها رفتي

چو کاروان رود،فغانم از زمين، بر آسمان رود

دور از يارم، خون مي بارم

فتادم از پا ز ناتواني، اسير عشقم، چنان که داني

رهايي غم نمي توانم، تو چاره اي کن، که مي تواني

گر ز دل بر آرم آهي

آتش از دلم ريزد

چون ستاره از مژگانم

اشک آتشين ريزد

چو کاروان رود،فغانم از زمين، بر آسمان رود

دور از يارم، خون مي بارم

نه حريفي تا با او غم دل گويم

نه اميدي در خاطر که تو را جويم

اي شادي جان، سرو روان، کز بر ما رفتي

از محفل ما، چون دل ما، سوي کجا رفتي

تنها ماندم، تنها رفتي

به کجايي غمگسار من؟، فغان زار من بشنو باز آ، باز آ

از صبا حکايتي ز روزگار من بشنو باز آ،

باز آ سوي رهي

چون روشني از ديده ما رفتي

با قافله باد صبا رفتي

تنها ماندم

تنها رفتي

 از روز ازل ، ديوانه بودم 
ديوانه روي تو ، سرگشته كوي تو
سر خوش از باده ، مستانه بودم 
در عشق و مستي ، افسانه بودم 
در عشق و مستي ، افسانه بودم
نالان تو شد ، چنگ و عود من 
تار موي تو ، تار و پود من
بي باده مد هوشم 
ساغر نوشم 
ز چشمه نوش تو
مستي دهد ما را 
گل رخسارا ! 
بهار آغوش تو
چو به ما نگري 
غم دل ببري 
كز باده نوشين تري
سوزم همچو گل ، از سوداي دل
دل ، رسواي تو ، من رسواي دل

شهريار دانشجو بود تو تهران،دانشجوي رشته ي پزشكي،تو تهران عاشق يه دختري ميشه كه با هم قرار ميزارن كه مال همديگه باشن اما خوانواده ي دختر مخالفت ميكنن اما
دختر اين موضوع رو به شهريار نميگه و طوري وانمود ميكنه كه انگار خودش ديگه شهريار و نميخواد و شهريار با دلي شكسته بر ميگرده به شهر و ديار خودش
اما اين عشق چنان در قلب شهريار شعله داشت كه بعد چند مدت اونو از زندگي انداخت
طوري كه باعث شد كه رشته ي پزشكي رو رها كنه و اين شكست عشق جرقه اي باشه براش در زمينه ي شعر و شاعر
شهريار تا زمان پيري شعر ميگفت تا اينكه يه روز دلش شديدا گرفته بود و تصميم گرفت بره تهران به پارك ملت روي همون صنديلي كه يه روز با معشوقش نشسته بودن بشينه و به ياد اون ..........
شهريار عاشق بر روي همون صندلي نشسته بود و به عشق شكست خوردش فكر ميكرد و ...............تا اينكه يه بچه ي كوچولو توپش و قل داد طرف پاي شهريار و سريع اومد تا توپشو بگيره شهريار دولا شد تا توپ بچه رو بهش بده كه ديد ازون ور مادر بچه مياد دنبالش
وقتي شهريار سرش و بلند ميكنه كه زن ازش تشكر كنه يه لحظه تمام وجودش سرد ميشه
آره اين همون معشوقه ي شهريار بود همون كه اونو تنها گذاشته بود
وقتي هر دو در مقابل هم ايستاده بودن و به چشماي هم نگاه ميكردن زن شروع كرد به گريه كردن و به پاي شهريار افتاد كه منو ببخش
من مجبور بودم كه اي كارو كنمو..........
شهريا كه نميتونست ببين معشوقش در برابر چشماش التماس ميكنه و زاري همون جا اين شعر و گفت...............
آمدي جانم به قرابانت ولي حالا چر؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟.........

آمدي جانم به قربانت ولي حالا چرا؟
بي وفا حالا كه من افتاده ام از پا چرا؟
نوش دارويي و بعد مرگ سهراب آمدي؟
سنگدل اين زودتر ميخواستي حالا چرا؟
عمر مارا مهلت امروز و فرداي تو نيست!
من كه يك امروز مهمان تو ام فردا چرا؟
نازنينا ما به ناز تو جواني داده ايم!
ديگر اكنون با جوانان ناز كن با ما چرا؟

از طرف یکی از دوستانم

سه تا آهنگ جدید از سروش و یک موزیک ویدیو از سروش.

شوق نفس                MP3   

دنیا                          MP3        

نیاز وطن                   MP3  

شهریار - بارون  دانلود

فرشید امین

 فرشید امین ---> سبز و سرخ و سفیدم ( ایران )

فرشید امین ---> بانو

 آهنگ جدید از شادمهر .

:: دانلود کنید ::

میکس و دموی آلبوم کامران و هومن .

داونلود

آهنگ ROMA از خواننده ایرانی کامران کارتیو .

دریافت

نامه ي شماره 1

بازم سلام .امیدوارم که حال همگی خوب باشه .امشب می خوام سخنان زیبایی رو از بزرگان بنویسم .

جهان علوم  را افلاطون و دنیای محبت را مادرم به من ارزانی داشتند.       ارسطو

اولین طلیعه ی عشق آخرین تابش عقل است .       آنتوان برت

هر وقت  دفتر عمر را با انگشت  های خاطرا ورق می زنم و دورتر می شوم . اسم مادر رابیشتر میبینم. آناتول فرانس

چشمان اشکبار مادر تنها چیزی است که سنگ ترین دل را به رقت می آورد.    آلفردودووینی

اگر بار دیگر به زندگی باز می گشتم .به همه مهربانی می نمود م  و در حق همه کسان نیکی می کردم .

چه نیروی شگفت انگیزی! تنها  به عقل مادر سپرده شده است  تا نوابغ را بپرورد.    ساراج هیل

مردم در قلمرو احساسات خیلی زودتر با یکدیگر آشنا  و صمیمی می شوندتا در منطقه ی نفوذعقل و منطق.           گوستاولویون

نگه دگر بسوی من چه میکنی؟

چو در بر رقیب من نشسته ای

به حیرتم که بعد از آن فریبها

تو هم پی فریب من نشسته ای

به چشم خویش دیدم آنشب ای خدا

که جام خود به جام دیگری زدی

چو فال حافظ آن میانه باز شد

تو فال خود به نام دیگری زدی

برو... برو... بسوی او، مرا چه غم

تو آفتابی... او زمین... من آسمان

برو بتاب زانکه من نشسته ام

به ناز روی شانه ی ستارگان

بر او بتاب زانکه گریه می کند

در این میانه قلب من به حال او

کمال عشق باشد این گذشتها

دل تو مال من، تن تو مال او

تو که مرا به پرده ها کشیده ای

چگونه ره نبرده ای به راز من؟

گذشتم از تن تو زانکه در جهان

تنی نبود مقصد نیاز من

اگر به سویت این چنین دویده ام

به عشق عاشقم نه بر وصال تو

به ظلمت شبان بی فروغ من

خیال عشق خوشتر از خیال تو

کنون که در کنار او نشسته ای

تو و شراب و دولت وصال او!

گذشت رفت آن فسانه کهنه شد

تن تو ماند و عشق بی زوال او!

Roohe Latin:Majmooeh Ashare Jennifer Loppez برای دیدن کتاب می توانید به این سایت مراجعه کنید...http://www.iranbookshop.com/search/more.cfm?ID=9169

سلام یکی از دوستان لطف کردن و این شعر رو برام ایمیل کردن و من از این شعر خوشم  اومد .با اجازش اونو تو وبلاگم میزارم .

کرانه‏هاي ِ نگاهم سواحل ِ ارسند
تنت جزيره‏ي ِ کيش است . اگر به هم برسند ...

تو آن فلات ِ لطيفی که موج و دريا نيز
به شوق ِ دامن ِ عطفت رفيق ِ خار و خسند

کبوترانه‏ترين خوشه‏چين ِ چين ِ توام
ترانه‏باز ِ لبانت که فصلي از هوسند

بهشت ِ گم‏شده‏ام ! آيه‏ای فرو آور ...
که ميوه‏های ِ خدا ترد و تازه و ملسند...

اگر عزيز ِ تو بودم ...چگونه يادت رفت
که هم‏غبار ِ عبورت دو چشم ِ ملتمسند؟

به جذر و مد ِ اميدت ( که بادبانم سوخت
در ابرهای ِ بهاری که با تو هم‏نفسند )

به گريه‏های ِ نهانی ... شبانه دل بستم
که خنده‏های ِ نجيبت پرنده در قفسند

تو ای زلالي ِ مضمر ! مرا ببين که هنوز
تمام ِ دار و ندارم  خسارتی عبثند

فداي ِ چشم ِ سياهت ! گريز…پا شده‏ای
به عزم ِ ديدن ِ آنان که هيچ ِ هيچکسند ؟

در اين خيال ِ پريشان نشسته باش و بپوش
لباس ِ خاطره‏ها را اگرچه مندرسند

هزار نقشه کشيدم که در بغل بکشم ...
تو را چنانچه غزلهاي ِ عاشقانه بسند

به فرض ِ آن که لبت بوسه‏گاه ِ شعر ِ من است
به هرم ِ همت ِ پاکت قسم مرا بپسند 

****
 
زمينگير ِ زمونه‏م کردي اي عشق !
اسير ِ آب و دونه‏م کردي اي عشق !

به سروستون ِ چشمونت نشستي
انار ِ دونه دونه‏م کردي اي عشق !

بسيارند خوبي هايي که روزي قصد انجامشان را داري
و منتظر تا روز مناسب فرا رسد.
اما تنها فرصتي که يقينا از آن توست
همين لحظه است.
همين لحظه بايد ترنم تحسين و همدردي را بر زبان جاري سازي.
همين لحظه است که بايد
سخاوت پيشه کني.
از لغزش دوستي سهل انگلر در گذري.
و در برابر ديگران قدري بيش ايثار کني.
امروز روزي است که بايد شريف ترين اندوخته هاي قلب و روحت را ابراز داري
تا دست کم آني را که دير زماني است به تاخير انداخته اي به انجام رساني
و موهبت هاي خداداد خود را براي ارتقا برخي همراهان کم نصيب به کار گيري.
امروز
قادري که حياتت را پرشکوه و در خور بنا نهي.
اين لحظه از آن توست
تا
بدانگونه که ميخواهي معمار آن باشي.

خواب هاي طلايي

ارزش انسان
دشتها آلوده ست...
در لجنزار گل لاله نخواهد روييد
در هواي عفن آواز پرستو به چه كارت آيد؟
فكر نان بايد كرد و هوايي كه در آن نفسي تازه كنيم.
گل گندم خوب است .گل خوبي زيباست!
اي دريغا كه همه مزرعه دلها را علف هرزه كين پوشانده است.
هيچكس فكر نكرد كه در آبادي ويران شده ديگر نان نيست.
و همه مردم شهر بانگ برداشتند كه چرا سيمان نيست
و كسي فكر نكرد كه چرا ايمان نيست...
وزماني شده است كه به غير از انسان هيچ چيز ارزان نيست!


                                                                                          حميد مصدق.